สสส.

    มีเรื่องราวที่น่ากลัวกว่านักเรียนถูกครูตีก้นมาเล่าสู่กันฟัง
     ที่ว่าน่ากลัวกว่า เป็นเพราะการลงโทษเห็นกันชัดๆ แต่สารตะกั่วนี่สิ ต้องใช้คำว่าคุกคามเด็กไทยแบบภัยมืดจริงๆ

   คนที่อยู่ในเมือง อยู่ในกรุงเทพฯ ที่กำลังให้ลูกเรียนภาษาต่างชาติกันอย่างเคร่งเครียด อาจมองไม่เห็นภาพและคิดไม่ออกว่า เป็นไปได้อย่างไรที่เด็กไทยเรียนหนังสือจบชั้นประถมศึกษาแล้วยังอ่านหนังสือไม่ออก เขียนหนังสือไม่ถูก

   ความทุกข์เป็นเรื่องไม่เข้าใครออกใคร ทั้งเด็กและผู้ใหญ่มีสิทธิ์ทุกข์ได้โดยเสมอภาค และยิ่งสมัยนี้มีสิ่งที่เรียกว่าปัจจัยในการกระตุ้นให้เกิดทุกข์ได้มากมายกว่าสมัยก่อน

   ในยุคสังคมโลกาภิวัตน์ สังคมไทยกำลังเผชิญกับความเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วและรุนแรง อันเป็นผลกระทบจากสังคมบริโภคนิยมและความเจริญก้าวหน้าทางเทคโนโลยี 

   ความทุกข์เป็นเรื่องไม่เข้าใครออกใคร ทั้งเด็กและผู้ใหญ่มีสิทธิ์ทุกข์ได้โดยเสมอภาค และยิ่งสมัยนี้มีสิ่งที่เรียกว่าปัจจัยในการกระตุ้นให้เกิดทุกข์ได้มากมายกว่าสมัยก่อน

    พอเอ่ยถึงแวดวงของคนที่ทำงานด้านเด็กนั้น หลายคนมักนึกถึงชื่อ "ครูหยุย" วัลลภ ตังคณานุรักษ์ คณะกรรมการมูลนิธิสร้างสรรค์เด็ก

      ไม่มีใครปฏิเสธข้อดีของสื่อ แต่ขณะเดียวกันสื่อก็กลับเป็นกลไกที่ต้องระแวดระวัง เปรียบเสมือนอาวุธสองด้าน ใช้ด้านที่ถูกก็ทำประโยชน์ได้ ใช้ด้านที่ผิดหรือไม่ระวังให้ดีก็กลายเป็นโทษได้อย่างง่ายดาย

     นับตั้งแต่มหาวิทยาลัยนเรศวรขับเคลื่อนโครงการรับน้องปลอดเหล้ามา 4 ปี ทำให้ปัญหารับน้องรุนแรงลดลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะกิจกรรมรับน้องที่แท้จริงทำให้เกิดความปรองดอง รักและสามัคคี ส่วนเหล้า-เบียร์

   การเปลี่ยนแปลงของสังคมที่เลื่อนไหลไปตามกระแสการพัฒนาแบบทุนนิยมได้ส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อต้นทุนทางสังคมและวัฒนธรรมของไทย โดยเฉพาะภูมิปัญญาพื้นบ้านแขนงต่างๆ ได้ถูกละเลยทอดทิ้งให้เป็นเรื่องของผู้เฒ่าผู้แก่ที่นับวันจะถูกลืม

เคยพาลูกไปเมืองนอก
     กว่าจะเก็บเงินได้หืดขึ้นคอ แต่ตั้งใจว่าลูกจะได้รู้ ได้เห็นสิ่งต่างๆ ในโลกกว้าง
     ทุกอย่างยุ่งเหยิง อีรุงตุงนัง เพราะเด็กก็คือเด็ก